ผมได้ยินกิตติศัพท์ของ พ่อครูปวนมาตั้งแต่วัยเด็ก เพราะไม่ว่าจะไปทิศทางใดในเขตอำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ก็มักจะได้ยินคนกล่าวถึงพ่อครูหลายลักษณาการ อาทิ “ฟ้อนเจิงลายงามออกเป็นบ้วง เป็นบ้วง อย่างครูน้อยปวน” "หวันศอกเป็นสร้อย ซิ้งก้อยอย่างปวนเจิง" “หลุ้ยหล้ายหลูดหลาด ยับมัดบ่ได้ อย่างน้อยปวนเจิง” “วิดโวย หลีกโวย ใผบ่เท่าน้อยปวนเจิง” เป็นต้น อีกทั้งญาติข้างบ้านชื่อ พ่อนวล วรรณแดง มีอาชีพเป็นช่างเหล็ก อีกท่านชื่อพ่อน้อยแก้ว ใจจันต๊ะ ทั้งสองท่านเป็นศิษย์ของพ่อครูปวน เย็นย่ำมักมีคนไปฝึกเจิงที่ลานบ้านเป็นประจำ ปลายปี พ.ศ.๒๕๒๗ ผมเป็นนักศึกษา มหาวิทยาลัยใหม่ ได้พยายามไปสืบถามหาผู้สืบทอดที่หมู่บ้านร้องวัวแดง ได้พบพ่ออินหวัน ใจปัญญา ลูกเขยผู้ที่ได้เคยเรียนกับพ่อครูปวน ท่านเดินไม่ค่อยสะดวก แต่ก็พยยามสอนแม่ลายไม้ค้อนสองหัวให้ ๒ แม่ ได้แก่ "แม่ทอหูก" กับ "แม่โหย่งหย่าง" จากนั้นท่านก็แนะนำให้ไปหาพ่อปุก สุระวงศ์ ที่หมู่บ้านสันก้างปลา พ่อปุกเสียชีวิตไปก่อนหน้า เหลือแต่พ่อหนานคำคง สุระวงศ์ บุตรชายผู้สืบทอด ผมจึงชักชวนเพื่อนนักศึกษาคือนายสุชาติ กันชัย และนายธวัชชัย คำรินทร์ ไปขอเรียน เรียนได้ระยะหนึ่ง พ่อครูหนานบอกสอนต่อไม่ไหวแล้วเพราะข้อเข่าเสื่อม แล้วพ่อครูหนานก็แนะนำให้ไปหาพ่อครูหล้า บ้านแม่ท้องพอง ตำบลแม่คือ ดอยสะเก็ด พ่อครูหล้า ชื่อจริงว่า คำสุข ช่างสาร เป็นศิษย์รุ่นสุดท้ายของพ่อครูปวน ผมได้ชักชวนเพื่อนรุ่นน้องชื่อ กีตาร์ อิสรา ญาณตาล ไปขอตั้งขันเรียนกับท่าน ท่านก็เมตตารับเป็นศิษย์ เราได้รับการถ่ายทอดทั้งลายไม้ค้อนสองหัว ลายดาบ และลายฟ้อนมือเปล่า โดยใช้เวลาเป็นแรมเดือน ในวัน "ปลงครู" คือมอบผีครูให้สืบต่อ พ่อครูหล้าสั่งไว้ว่า "หื้อตีนไปมือไป" คือให้เราถ่ายทอดอย่าหยุดยั้งเหมือนตีนไป และสร้างศิษย์ใหม่เหมือนมือไปตามตีน ครู...เจิงจื่อจำแจ้ง คำสุข หล้า...ล้ำเลิศรับลุก ล่อเหล้น ช่าง..ชาญชิงสอดซุก ฉลาดเชี่ยว เชิงแล สาร...ลูกจักสานสืบเส้น แม่ไม้เจิงระมิงค์ฯ ๑๒/๖/๒๕๖๙ บทความโดย : สนั่น ธรรมธิ