แลเห็นคนเฒ่า ซ้อนเงาศิลป์

ลีลารินริน เป็นปิ่นเกล้า

ร่างนั้นซ้อนซับ ประทับเงา

เด็กหนุ่มเริงระเมา เคล้าโบราณ

เป็นครูสืบศิษย์ วินิจเห็น

เป็นแก้วเป็นแสง ให้สืบสาน

คนแก่คนเก่า ไปตามกาล

จึงหว่านเมล็ดพันธุ์ ผูกพันธะ

พันธะแห่งรัก จำหลักกล้า

สายตารู้เห็น เน้นสัจจะ

ครูนั้นศิษย์นี้ มีมานะ

ไม่ละรีตรอย ถอยแรงครู

เกิดศิลป์สืบสาย จนสืบสาน

แอบซ่อนตำนาน การต่อสู้

หว่านไหว้จนครบ คำนบชู

ให้คู่ถิ่นฐาน เขตล้านนา

วิจิตรบรรจบ ได้พบเห็น

เป็นเหล่าตนบุญ รู้คุณค่า

เทวานิรมิต ด้วยฤทธา

บัญชางานงาม ได้ตามใจ

ฟ้อนเมืองเมืองฟ้อน จึงช้อนเสน่ห์

เห่พลังดวงดาว พราวไสว

ขอบุญวงศิลป์ เป็นปิ่นหทัย

ตรึงละไมม่วนละมุน อวลอุ่นรัก.

วิลักษณ์ ศรีป่าซาง

25 สิงหาคม 2569