เมื่อหลายปีก่อน มีโอกาสไปพบพ่อครูเจิงท่านหนึ่งชื่อ “พา” ชาวบ้านเรียก “พ่อครูอุ๊ยพา” อายุเกือบ ๑๐๐ พำนักอยู่บ้านป่าตึง อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย แต่เดิมนั้น พ่อครูอยู่บ้านห้วยน่าน อำเภอเทิง เชียงราย เมื่อวัยหนุ่มได้เรียนเจิงไม้ค้อนสองหัว (พลอง) กับ “พ่อครูน้อยแก้ว” อดีตทหารฝีมือดีจากเขลางค์นคร พ่อครูอุ๊ยพาเล่าว่า พ่อครูแก้ว เป็นศิษย์พ่อครูปวน คำมาแดง ที่เดินทางไปสอนหลายท้องที่ในเมืองลำปาง วิชาไม้ค้อนสองหัวของพ่อครูอุ๊ยพาใช้การย่างขุมตำราเดียวกับพ่อครูปวน ทั้งขุม๑๒ ขุม๑๖ และขุม๑๗ สลับกัน โดยยักเยื้องในการใช้อาวุธตามตำราหลักที่ว่า “ซุดตี๋นกิ๋นบน บุบบั๊ง วิดสองขุมกล๋าง ปั่นแจ่งสิบหก ปกหัวค้อนระวังสันขา วิดปิ๊กมาขุมเก่า เปลี่ยนตี๋นเข้าเปลี่ยนตี๋นออก ...” คราวที่ผมไปพบ พ่อครูอายุ ๙๘ ปี ยังแข็งแรง ท่านถามว่าผมเคยเรียนมาใช่มั้ย ผมตอบตามตรงว่าได้เรียนมาจริง ท่านจึงไปเอาไม้ค้อนมาให้ถือ แล้วกล่าวเรียบๆ “อุ๊ยขอลองผ่อสักหน้อย” ยุทธการในการทดสอบวันนั้น ท่านเป็นฝ่ายรุก ผมถูกทัณฑาวุธท่านหลายจุด ทั้งแขนและขา สักครู่ท่านจึงยุติ เมื่อพามานั่งให้หายเหนื่อย ท่านก็ท้าให้ผมชกหน้า ผมจึงชกซ้ายตรงไปที่ใบหน้า ท่านยกมือขึ้นรับ ทันใดนั้นผมก็รู้สึกมีอะไรมากระทุ้งบริเวณท้องจนจุกเจ็บ ผมถูกท่านถีบด้วยเท้าซ้ายเข้าให้ โดยไม่ทันได้ระวังนั่นเอง ท่านหัวเราะหึๆ แล้วกล่าวกับผมด้วยความเอ็นดูว่า “หลักดี แต่อ่อนป๊อด” คำว่า “ป็อด” หมายถึง ชั้นเชิงระดับสูงระดับไม้ตาย พ่อครูอุ๊ยพาลาลับโลกเมื่อ วันที่ ๑๒ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๖๕ สิริรวมอายุ ๑๐๖ ปี บทความโดย : สนั่น ธรรมธิ