การเดินทางมาลำปางครั้งนี้ แปลกใหม่และน่าตื่นเต้นกว่าที่เคย
เราไม่ได้มาเที่ยวพักผ่อน แต่เราได้มีโอกาสเข้าชมการไหว้ครูฟ้อนเมือง ลงข่วงถวายมือ
ได้ดูการฟ้อนล้านนาของ 8 จังหวัดภาคเหนือ
แม้จะเรียกฟ้อนล้านนาหมือนกัน แต่เมื่อได้เรียนรู้การฟ้อนจาก 8 จังหวัดภาคเหนือ
กลับพบว่า ฟ้อนของแต่ละพื้นที่ มีภาษาของร่างกายที่แตกต่างกัน และมีอัตลักษณ์เป็นของตัวเอง
น่าน การฟ้อนสัมพันธ์กับการรักษาสทดุล น้ำ และวิถีชีวิตริมสายน้ำ
แพร่ โดดเด่นเรื่องการจัดพื้นที่ การถ่ายน้ำหนัก และจังหวะร่างกาย
พะเยา ฟ้อน ขับลื้อ และดนตรี ยังคงเชื่อมโยงกับวัด พิธีกรรม และวิถีชีวิตของผู้คน
และที่ลำปาง เราได้เห็นทั้งการฟ้อนที่สืบทอดผ่านร่างกายของครู
รวมไปถึงการไหว้ครูฟ้อนเมือง ลงข่วงถวายมือ ที่สะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างครู ศิษย์ และความเชื่อที่ยังดำรงอยู่
ได้ดูการฟ้อนเมืองที่สวยงาม และแตกต่างกันของทั้ง 8 จังหวัด ซึ่งหาชมได้ยากที่จะครบในครั้งเดียว
มีช่างฟ้อนระดับครู รุ่นเก่ารุ่นเก๋ามาโชว์ฝีมือ บอกได้เลยค่ะว่าเป็นบุญตาจริง ๆ
ยิ่งได้เรียนรู้ ก็ยิ่งได้เห็นว่า การฟ้อนเมือง ไม่ใช่ท่ารำที่มีรูปแบบเดียว ตายตัว และไม่ใช่ศิลปะที่หยุดนิ่งในอดีต
ท่าทาง น้ำหนัก จังหวะ และการเคลื่อนไหว ล้วนเกิดจากภูมิประเทศ ประวิติศาสตร์ ความเชื่อ และวิถีชีวิตของผู้คนในแต่ละพื้นที่
เราได้เรียนรู้ว่าการฟ้อนเมือง ไม่ได้ถูกเก็บไว้เพียงเพื่ออนุรักษ์ แต่ถูกนำมาฝึก ทดลอง และตีความใหม่ผ่านร่างกายของคนรุ่นถัดไป
เพราะการฟ้อนเมืองไม่ใช่มรดกที่มีไว้เพียงให้เราย้อนมองกลับไป
แต่คือ ศิลปะที่ยังมีชีวิต ต้องถูกใช้งาน เรียนรู้ และส่งต่อ เพื่อให้การฟ้อนยังเดินทางต่อไปได้ในอนาคต