ใครจะไปคิด ว่าการเดินทางไปเชียงรายและเชียงใหม่ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิม
เพราะเราไม่ได้แค่เดินทางไปเที่ยวหรือไปพักผ่อนเหมือนที่เคย ๆ
แต่การเดินทางครั้งนี้ ทำให้เราได้สัมผัสชีวิต วัฒนธรรมของชาวล้านนา
ผ่านการฟ้อน แบบที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน
ก่อนหน้านี้ เราเคยมองว่าการฟ้อน คือ ศิลปะการแสดงที่สวยงาม มีท่วงท่าที่อ่อนช้อย
และเป็นสิ่งที่พบได้ตามงานประเพณี เวที หรือการต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง
แต่เมื่อได้มีโอกาสเข้าไปเรียนรู้กับพ่อครู แม่ครู และผู้สืบทอดศิลปะการฟ้อนในจังหวัดเชียงใหม่และเชียงราย
เรากลับพบว่า ทุกการเคลื่อนไหว ทุกท่าทาง มีเรื่องราวซ่อนอยู่อีกมากมาย
ที่เชียงใหม่ เราได้มีโอกาสเขาร่วมพิธีไหว้ผี บูชาครูและเรียนรู้ความเขื่อที่อยู่เบื้องหลังการฟ้อน
การฟ้อนของชาวล้านนา ไม่ได้เริ่มต้นจากการจำจดท่ารำ แต่เริ่มจากการเคารพครู ผู้ถ่ายทอดองค์ความรู้
และการให้เกียรติรากเหง้าของศิลปะ
การเคลื่อนไหวของร่างกายจึงไม่ใช่เรื่องความสวยงามเพียงอย่างเดียว
แต่เป็นการแสดงออกถึงความศรัทธา ความกตัญญู และความสัมพันธ์ระกว่างคนกับสิ่งที่มองไม่เห็นด้วย
และที่เชียงราย เรากลับได้เห็นอีกด้านหนึ่งของการฟ้อน
ที่นี่เต็มไปด้วยความหลากหลายของผู้คนและชาติพันธุ์ จนเกิดเป็นการผสมผสานทางวัฒนธรรมได้อย่างลงตัว
แปลกใหม่ น่าตื่นตา น่าสนใจมาก ๆ หลายท่าทางที่มีแรงบันดาลใจมาจากธรรมชาติ วิถีชีวิต และสิ่งแวดล้อมรอบตัว
การฟ้อนไม่ได้หยุดอยู่แค่การรักษารูปแบบดั้งเดิม แต่ยังเปิดพื้นที่ให้เกิดการตีความและสร้างสรรค์ใหม่ด้วย โดยที่ยังเคารพรากเดิมที่สืบทอดมา
สิ่งที่เราได้เรียนรู้จากทั้งสองจังหวัด คือ วัฒนธรรมไม่ใช่สิ่งที่หยุดนิ่ง
เชียงใหม่ทำให้เราเห็นคุณค่าของการรักษาราก เชียงรายทำให้เราเห็นคุณค่าของการเติบโต
แม้รูปแบบจะต่างกัน แต่ทั้งสองจังหวัดต่างมีเป้าหมายเดียวกัน
คือ ทำให้การฟ้อน ยังคงมีชีวิตอยู่ และส่งต่อไปถึงคนรู่นต่อ ๆ ไป
การเดินทางมันสนุกมากขึ้น ก็ต้องที่เราได้รู้จักวัฒนธรรมของพื้นที่นั้น ๆ มากขึ้น
ได้เห็นอะไรที่ไม่เคยเห็น ได้กินอะไรที่ไม่เคยกิน ได้สัมผัสสิ่งแปลกใหม่ที่ถ้าอยู่บ้านก็คงไม่ได้ลอง
สำหรับเราการเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการไปชมการแสดงเท่านั้น
แต่มันเป็นการเดินทางที่ทำให้เราเข้าใจผู้คนผ่านภาษาที่ไม่ใช่คำพูด แต่เป็นภาษาที่สื่อสารผ่านสายตา จังหวะดนตรี และการเคลื่อนไหวของร่างกาย
และถ้าเพื่อน ๆ อยากสนุกกับการเดินทางเที่ยว 8 จังหวัดล้านนาภาคเหนือมากขึ้น
